array(5) {
  [0]=>
  array(2) {
    ["BlogCategory"]=>
    array(2) {
      ["id"]=>
      string(1) "1"
      ["name"]=>
      string(20) "Behawiorystyka psów"
    }
    ["Blog"]=>
    array(2) {
      [0]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "57"
        ["title"]=>
        string(57) "Ciąża urojona u psa - jak rozpoznać? Objawy i leczenie"
        ["intro"]=>
        string(140) "
Ciąża urojona u psów to popularna zmiana fizjologiczna. Czym się charakteryzuje? I jak w tym okresie zaopiekować się suczką? 
"
        ["content"]=>
        string(10151) "
To powszechny problem właścicieli niewysterylizowanych suczek. Zjawisko ciąży urojonej jest naturalne i w większości przypadków nie wiąże się z większymi komplikacjami.  Zmienia się wówczas zachowanie psa i jego poziom hormonów. Jak sobie z tym radzić? Jak zaopiekować się suczką, aby nie doprowadzić do niebezpiecznych dla psa stanów chorobowych? I jak rozpoznać symptomy ciąży urojonej? 
W tym artykule dowiesz się:
    • jak rozpoznać pierwsze objawy ciąży rzekomej;
    • ile trwa urojona ciąża u suczki;
    • jaki jest sposób na uniknięcie ciąży urojonej;
    • co przyczynia się do ciąży rzekomej u psa. 

Czym jest rzekoma ciąża?
To zmiana fizjologiczna, która może wystąpić u każdej suczki - zarówno, tej rasowej, jak i w typie mieszańca. Ciąża urojona pojawia się u suczek niesterylizowanych w okresie 1,5 do nawet 3 miesięcy po przebytej cieczce. 
To stan w pełni naturalny. Wystąpienie ciąży urojonej wiąże się z burzą hormonów, która ma miejsce po każdej cieczce. W głowie suczka myśli, że jest w ciąży, podobnie jej organizm - i robi on wszystko, aby jak najlepiej przygotować suczkę na przyjście potomstwa. Nie jest to więc szkodliwe dla psa - o ile wiemy, w jaki sposób w tym trudnym okresie obchodzić się z suczką. 
"Ponad 90% niewysterylizowanych suczek przynajmniej raz w swoim życiu miało ciąże urojoną, a 75% nawet kilka razy w życiu"
Choć na wystąpienie ciąży urojonej nie ma konkretnego przepisu, to okazuje się, że najczęściej pojawia się ona u suk wrażliwych oraz u przedstawicielek małych ras: Yorków, West Corgie czy Beagle. 
Problem pojawia się również u suczek po kastracji. Ciąża urojona ma wówczas podłoże w źle wykonanym zabiegu lub też w wykonaniu go w nieodpowiednim momencie, np. w trakcie cieczki czy trwania fałszywej ciąży. 
Przyczyny ciąży urojonej - czy to naturalne?
Ciąża rzekoma występuje u psów ze względu na pochodzenie od wilków. W watahach w ciążę zachodziła jedynie suka alfa, a pozostałe samice pomagały jej w wychowaniu szczeniąt. Pojawiała się u nich laktacja i silny instynkt macierzyński. A wszystko dlatego, aby w razie śmierci samicy alfa, szczenięta miały jak największe szanse na przeżycie. 
Dla psów domowych ciąża urojona nie ma już takiego znaczenia. Jednak pomimo znacznego odróżnienia od wilków, stan ten nadal występuje. Hormonalnie podstawą urojonej ciąży u suczek jest brak równowagi między progesteronem a prolaktyną. 
Pojawienie się ciąży urojonej związane jest również z:
    • pojawieniem się w domu szczeniaka lub kociaka, którym suczka chce się zaopiekować;
    • spotkaniem inne suczki, która aktualnie jest w ciąży lub jest karmiąca;
    • zakończoną terapią hormonalną. 
Objawy ciąży urojonej - jak je rozpoznać?
W przypadku ciąży urojonej diametralnie zmienia się zachowanie psa. Suczka zaczyna zachowywać się, jakby faktycznie miała zostać matką. Ważne jest więc dobre rozpoznanie ciąży urojonej. Warto na to zwrócić uwagę, gdyż objawy mogą świadczyć o innych schorzeniach, takich jak np. niedoczynność tarczycy. Wykonanie USG oraz niezbędnych badań pomoże nam z całą pewnością stwierdzić, że doszło do wystąpienia urojonej ciąży u naszej suczki. 
W trakcie ciąży urojonej górę na suczką biorą hormony. Pies może stać się smutny, osowiały i ospały. W innych przypadkach pojawi się nerwowość i rozdrażnienie. W tym okresie suczki stają się również bardziej skore do pieszczot - domagają się głaskania i uwagi. 
"Każda suczka przechodzi inaczej ciąże rzekomą. Każda kolejna ciąża urojona może dawać zupełnie inne objawy, nie są one regularne"
Charakterystycznym objawem ciąży jest także powiększenie się gruczołu mlekowego i pobudzenie organizmu psa do produkcji mleka. Widoczny staje się większy brzuch, czasem suczka zaczyna wymiotować. To jednak nie wszystko. 
Objawy urojonej ciąży to także:
    • wicie gniazdka dla swoich szczeniąt, noszenie koców i zabawek do posłania;
    • kopanie;
    • traktowanie zabawek, pluszaków (zwłaszcza tych piszczących) jak swoje dzieci;
    • matkowanie innym zwierzętom w domu, zwłaszcza szczeniakom;
    • lizanie przez suczkę gruczołów mlecznych;
    • agresja wobec innych w celu obrony szczeniąt;
    • brak chęci wychodzenia na spacery;
    • zmiany w żywieniu: nadmierny apetyt lub jego utrata. 

Ile trwa ciąża urojona u suczki?
Nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Czas trwania ciąży zależy od konkretnej suczki. Zwykle po 2-3 tygodniach ciąża urojona ustępuje sama. U niektórych samic może trwać kilka dni, u innych nawet do miesiąca. Jeśli jednak u suczki objawy ciąży trwają dłużej niż 3 tygodnie, należy zabrać ją do weterynarza. 
W takich przypadkach urojona ciąża może być przyczyną innych chorób, takich jak ropomacicze, zapalenie gruczołu sutkowego czy nowotwór złośliwy. 
Jak leczyć ciąże urojoną u suczki? 
Odpowiednie zachowanie opiekunów wobec suczki może zmniejszyć nasilenie objawów ciąży rzekomej. To od nas zależy więc czas trwania i  przebieg urojonej ciąży. W większości przypadków sprawdzą się standardowe domowe sposoby. Czasem jednak konieczna będzie farmakoterapia. 


Domowe sposoby leczenia ciąży urojonej
W ciąży organizm suczki robi wszystko, aby przygotować się na przyjście potomstwa. Naszym zadaniem jest więc odwrócenie uwagi psa od tych emocji. Pomocne będą długie spacery oraz wszelkiego rodzaju aktywności, np. uczenie komend i posłuszeństwa. 
W tym czasie należy również usunąć z otoczenia wszelkie zabawki dla psa, głównie maskotki, które suczka uznała za swoje potomstwo. Konieczne jest także pilnowanie, aby psiak nie zbudował sobie gniazdka. Dzięki temu przyczynisz się do szybszego ustąpienia występujących objawów ciąży. 
"Pomocne w rzekomej ciąży są kołnierze, zapobiegające lizaniu przez sukę sutków. Ogranicza to laktację"
Pamiętaj również, aby nie głaskać suczki po brzuchu oraz unikać nadmiernych pieszczot, których się domaga. Nie ściągajmy także mleka z gruczołów mlecznych, gdyż takie działanie jeszcze bardziej pobudza ich aktywność. Możemy za to postawić na specjalistyczne karmy dla psów z mniejszą ilością białka, które znacznie skrócą czas tej popularnej zmiany hormonalnej. 

Leczenie farmakologiczne
Zaawansowana terapia ciąży urojonej opiera się na środkach farmakologicznych przepisanych przez lekarza weterynarii. Dobór środków zależy od zaawansowania stanu suczki. W większości przypadków stosuje się środki łagodzące objawy ciąży, czyli takie, które odpowiedzialne są za hamowanie laktacji i zmniejszenie obrzęków. Są to m.in.:
    • niepokalanka pospolita;
    • mniszek lekarski;
    • pietruszka. 
W zaawansowanych objawach ciąży urojonej konieczne są silniejsze leki, takie jak kabergolina, hamująca działanie prolaktyny. 
Czas leczenia zależny jest od danej suczki, jednak obserwacje wskazują, że u większości ciąż urojonych trwa on maksymalnie 10 dni. 
Ciąża rzekoma - powikłania po wystąpieniu u psa ciąży urojonej
Zbyt długo trwająca ciąża u psa może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych. Najczęstszym powikłaniem ciąży urojonej jest zapalenie gruczołów mlekowych. Pojawia się ono na skutek zalegającego mleka. To jednak nie wszystko, co może się stać. Powtarzające się stany ciąży urojonej mogą również przyczyniać się do pojawienia się sepsy, a nawet do powstania nowotworów - głównie nowotworu listwy mlecznej oraz nowotworu jajników. 
Jak zapobiegać ciąży urojonej? Czy to możliwe?
Jest tylko jeden sposób na uniknięcie ryzyka związanego z pojawieniem się u psa cięży urojonej - jest to sterylizacja. Tylko w ten sposób oszczędzimy naszej psinie i sobie przykrych okresów związanych z przechodzeniem fałszywej ciąży. 
Na koniec obalmy krążący wśród właścicieli psów mit. Wielu z nich uważa, że suczki, która została matką przynajmniej raz w życiu, nie dotyczy problem ciąży urojonej. Ma to mieć związek z zaspokojeniem instynktu macierzyńskiego. Niestety organizm psów działa nieco inaczej niż u ludzi. Po każdej cieczce suczka zachowuje się w ten sam sposób, a jej organizm dostaje skoku hormonalnego, który jest odpowiedzialny za pojawienie się u psa ciąży rzekomej. Macierzyństwo nie ma więc na to wpływu. 
"
        ["created"]=>
        string(19) "2022-11-23 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
      [1]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "54"
        ["title"]=>
        string(69) "Lęk separacyjny u psa - skąd się bierze i jak sobie z nim radzić?"
        ["intro"]=>
        string(153) "
Czym jest lęk separacyjny u psa? Jak sobie z nim radzić? Poznaj skuteczne metody na poradzenie sobie z tą powszechną psią przypadłością. 
"
        ["content"]=>
        string(10086) "
Długotrwały lęk separacyjny to jedno z największych wyzwań właścicieli psów. Ciężko z nim walczyć i nigdy nie wiadomo, ile czasu potrwa leczenie. Często bywa powodem oddania psiaka do schroniska. Ale można z nim skutecznie walczyć - najlepiej z pomocą behawiorysty. 
Dowiedz się, jak rozpoznać lęk separacyjny i poznaj metody na jego zapobieganie oraz radzenie sobie w przypadku problemów separacyjnych swojego pupila. 

Czym jest u psa lęk separacyjny? 
Twój pies ma tendencje do podążania za Tobą jak cień? Kładzie się pod drzwiami, gdy idziesz do toalety lub piszczy, gdy tylko wychodzisz do drugiego pokoju? To jedne z pierwszych widocznych objawów prawdziwego lęku separacyjnego. Zachowanie psa zmienia się, gdy właściciel znika z domu. Pies zostaje sam i nie rozumiejąc, co się dzieje, zaczyna rozładowywać swoje emocje w różny sposób - np. drapiąc ściany czy przeraźliwie wyjąć. 
Problem lęku separacyjnego dotyka sporą część psiej populacji. To wręcz psia choroba cywilizacyjna, znacznie bardziej widoczna po pandemii. Psiaki, przyzwyczajone do obecności swoich właścicieli w domu, nie potrafią poradzić sobie z samotnością, co sprzyja wzrostowi lęku psa. 
Warto wiedzieć, że z powodu lęku separacyjnego znacznie częściej cierpią kundelki oraz psy po przejściach. W samej Irlandii ponad 68% psów pochodzących ze schroniska zaczęło przejawiać lęk separacyjny po adopcji. 

Przyczyny lęku separacyjnego psa
Występowanie lęku separacyjnego często wiąże się z nieprawidłowym zachowaniem samych opiekunów psów. Właściciele kundelków, którzy rozpieszczają swoje psiaki ciągle je przytulając, śpiąc z nimi w łóżku i nie odstępując ich na krok, często powodują właśnie problemy separacyjne psa. Pupil nie rozumie pojęcia czasu, więc jeśli przyzwyczaimy go do ciągłej uwagi z naszej strony, nie będzie potrafił zająć się sam sobą. 
Podłoże lęku separacyjnego wynika więc z niskiego poczucia bezpieczeństwa psa. Pojawia się w przypadku psów:
    • nieodpowiednio socjalizowanych w wieku szczenięcym: brak dużej ilości bodźców i oswajania szczeniaka z innymi ludźmi, hałasami i zapachami przyczynia się do rozwoju lęku separacyjnego;
    • po przebytej traumie, np. z powodu przemocy, znęcania się czy ciągłej zmiany właścicieli;
    • z konkretnymi uwarunkowaniami genetycznymi, w tym dużą wrażliwością sensoryczną (np. charcik włoski);
    • zbyt szybko zabranych od matki. 
Również po przeprowadzce lub zmianie wcześniejszych nawyków psy wykazują objawy lęku separacyjnego - choć te powody nie należą do najczęstszych i często mijają po przyzwyczajeniu psa do nowej sytuacji. 

Objawy lęku separacyjnego - jak rozpoznać?

Jeśli Twój pies niszczy dom pod Twoją nieobecność, to bardzo prawdopodobne, że cierpi na lęk separacyjny. To jednak nie jedyne objawy. Oprócz gryzienia i drapania ścian, zrywania zasłonek czy przenoszenia rzeczy właściciela na swoje pieskie posłanie, nieobecność opiekuna może zagrażać życiu psa. Niektóre psiaki przestają jeść, a nagły skok adrenaliny sprawia, że potrafią nawet wybić okno i pokaleczyć się, byleby tylko znaleźć właściciela. Wiele psów ma też problem z trzymaniem moczu i załatwia się w domu ze stresu. 
Psy cierpiące na lęk separacyjny często przechodzą przez 3 etapy. I tak mamy tutaj:
    • pobudzenie: pies zaczyna biegać po mieszkaniu i szukać właściciela, głośno szczeka, skacze, zaczyna też gryźć przypadkowe przedmioty;
    • depresja: pobudzenie zamienia się w większy spokój, pies zaczyna wyć, nie je i nie pije;
    • rezygnacja: lęk separacyjny objawia się względnym spokojem i czekaniem na właściciela. 
I tak cały proces się zapętla. 
Powodem całego zamieszczania jest stres. To on towarzyszy lękowi separacyjnemu i pies nie potrafi sobie z nim poradzić. Leczenie psów dotkniętych lękiem powinno więc rozpocząć się od budowania pewności siebie i samodzielności wśród czworonogów.
 
Jak pomóc psu radzić sobie z lękiem separacyjnym?
W czasie leczenia lęku separacyjnego ważna jest regularność. Aby zmniejszyć lęk psa musisz uzbroić się w cierpliwość i uważnie obserwować swojego pupila. Z pewnością jednak nie pomoże przygarnięcie do domu drugiego psa. Pies cierpiący na zespół lęku separacyjnego może "zarazić" tym drugiego psa i zgotować Ci 2 razy więcej kłopotów. 
Pies, który doświadcza lęku separacyjnego musi nauczyć się nowych zachowań opartych na budowaniu jego niezależności i poczuciu własnej wartości. Trening różni się w zależności od podłoża problemów separacyjnych, a także samego psa. Istotna jest metoda małych kroczków. Nie warto robić dużych przeskoków w terapii, gdyż może to zniechęcić psa i cały proces będziemy musieli zacząć od początku. 
Warto wiedzieć, że psiak z lękiem separacyjnym wymaga profesjonalnej pomocy. Dlatego najlepiej skontaktować się z behawiorystą, a dodatkowo zainstalować kamery, aby minuta po minucie monitorować, jak czworonóg zachowuje się pod naszą nieobecność. 


Ustal harmonogram dnia
W leczeniu lęku separacyjnego pomocne będzie ustalenie konkretnego harmonogramu dnia, którego wszyscy będą się trzymać. Czas jedzenia, spacerów, drzemki i zabawy pozwoli psu zrozumieć, kiedy jest moment na pieszczoty, a kiedy ma on się zająć sam sobą. Dzięki temu wprowadzasz do pieskiego życia odrobinę spokoju i rutyny. 

Ogranicz ilość bodźców
Nie obsypuj psa zbyt dużą ilością czułości - zarówno przed wyjściem z domu, jak i tuż po powrocie. Zbyt duże emocje są w stanie zwiększyć stan lęku psa. Gdy wychodzisz, zachowuj się normalnie - mów spokojnie i nie wprowadzaj w życie psa paniki. A gdy wracasz, przytulaj dopiero wtedy, gdy emocje psa opadną. 

Naucz psa samotności 
Zostawiaj psa samego - na początku tylko w innych pokojach, np. za bramką rozporową. Potem przyzwyczajaj psa do dłuższych okresów nieobecności. Wychodź na kilka sekund i wracaj, z czasem wydłużaj te okresy. Możesz również ubrać się, zabrać wszystkie potrzebne rzeczy, takie jak torebka i klucze i po prostu zostać w domu. 
Powtarzanie tego zachowania nauczy psa, że nie zawsze czynności ubierania wiążą się z wyjściem właściciela z domu. I tym samym oduczy się on psa reagowania lękiem separacyjnym. 

Naucz psa samodzielności
Szkolenie, własne posłanie, czy zabawki dla psów pozwalają pupilowi skupić się na konkretnej czynności i zwiększają jego poczucie własnej wartości. Na czas swojej nieobecności zostaw psu zabawki, z którymi nie ma do czynienia, gdy jesteś z nim w domu. Może to być np. mata węchowa. 
Ważne, aby poziom trudności dopasowany był do jego pieskich możliwości. 


Leczenie farmakologiczne lęku separacyjnego
W przypadku terapii lęku separacyjnego czasami konieczne jest zastosowanie leków. Zwykle te sytuacje dotyczą psów, u których ciężko o skupienie uwagi i ograniczenie emocji. Leki farmakologiczne przyspieszają proces resocjalizacji. Należą do nich:
    • preparaty ziołowe, w tym melisa, dziurawiec czy waleriana;
    • leki na receptę, psychotropy, np. klomipramina.
Często stosuje się również terapię uciskową Tellington Touch oraz kamizelki przeciwlękowe, które uciskają odpowiednie punkty na ciele psa. Pomocne są także feromony suki karmiącej. 


Lepiej zapobiegać niż leczyć
Leczenie lęku separacyjnego  powinno być ostatecznością. Decydując się na psa zadbajmy o to, aby nie spotkała go ta przypadłość. Po adopcji pozwólmy psu zaadoptować się w nowym miejscu. Dajmy mu czas na samotność, nie otaczajmy go zbyt dużą ilością czułości. Jednocześnie szkolmy psa, ucząc go posłuszeństwa i niezależności, np. poprzez zabawki. 


Podsumowanie
Psy przejawiające lęk różnie reagują na zwiększone emocje i resocjalizację. Niektóre psy nauczą się nowego zachowania już po tygodniu, inne będą potrzebowały nawet roku na złapanie bakcyla i ograniczenie lęku. Jednak to na nas tkwi największa odpowiedzialność. Możemy pomóc naszemu psu oswoić lęk i zacząć z nim nowy rozdział życia - bez stresu i zbędnych negatywnych emocji u psa. 

"
        ["created"]=>
        string(19) "2022-10-07 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
    }
  }
  [1]=>
  array(2) {
    ["BlogCategory"]=>
    array(2) {
      ["id"]=>
      string(1) "2"
      ["name"]=>
      string(18) "Porady żywieniowe"
    }
    ["Blog"]=>
    array(2) {
      [0]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "68"
        ["title"]=>
        string(28) "Jak karmić psy ras małych?"
        ["intro"]=>
        string(132) "
Poradnik żywieniowy dla właścicieli psów małych ras. Karmienie yorkshire terriera, maltańczyka i shih-tzu w pigułce. 
"
        ["content"]=>
        string(11575) "

Małe rasy psów, czyli psiaki o wadze do 10 kg, mają spore wymagania żywieniowe. Często też cierpią na specyficzne do swojej wielkości choroby oraz mają skłonności do nadwagi. Jak więc powinno wyglądać żywienie psów ras małych? Sprawdźmy.


Z tego artykułu dowiesz się:


na jakie elementy zwrócić uwagę przy wyborze karmy dla psów małych ras;


ile razy dziennie karmić szczeniaka oraz dorosłego psa małej rasy;


jak karmić maltańczyka, shih-tzu oraz yorka.


Jak żywić psy ras małych? Najważniejsze zasady

Małe rasy, podobnie jak ich więksi odpowiednicy, wymagają zbilansowanego, dostosowanego do ich trybu życia żywienia opartego na białku, tłuszczach, węglowodanach, witaminach i minerałach. Choć często wydaje im się, że są dużymi psami, ich potrzeby żywieniowe są zupełnie inne. Dlatego tak ważny jest dobór karmy specjalnie skrojonej dla tych maluchów.
Przede wszystkim małe psy mają szybszy metabolizm. Oznacza to, że potrzebują znacznie więcej kalorii na kg masy ciała niż psy ras dużych. Nie oznacza to jednak, że należy je przekarmiać - w ten sposób szybko możemy doprowadzić do otyłości u psa. Posiłki podajemy psu w niewielkich porcjach, a do tego najlepiej kilka razy dziennie.
Aby dobrze karmić małego psa należy również zwrócić uwagę na choroby, które dotyczą tych psiaków. Małe rasy często zmagają się z problemami układu moczowego i trawiennego. Istotne są więc przeciwutleniacze zawarte w karmie, dostęp do świeżej wody, a także błonnik, dostępny najczęściej w formie wysłodek buraczanych dla poprawy perystaltyki jelit.
Prozdrowotnymi dodatkami będą także glukozamina i chondroityna, które dbają o stawy i chrząstki czworonogów.
Nie zapominajmy również o doborze karmy dla psów ras małych do wieku czworonoga:


junior: dla 6 - 12 miesięcznego szczeniaka;


adult: od roku do 10 lat życia;


senior: powyżej 10 roku życia psa.


A co z przysmakami dla małych psów? Możemy je podawać, aby urozmaicić psiakowi dietę, ale pamiętajmy, aby tego typu smakołyki nie przekraczały 10% dziennego zapotrzebowania Twojego psa.
Jak często karmić psa małego?
Zasady żywienia psów niewielkiej wielkości różnią się w zależności od wieku. Szczeniaki karmimy znacznie częściej niż dorosłe psy. Przyjmuje się, że dzienna porcja powinna być rozłożona na nawet 4-6 posiłków dziennie. Natomiast zalecana częstotliwość karmienia psa w dorosłym wieku to już tylko 1-2 posiłki dziennie.
Pamiętajmy przy tym, aby podawać psu posiłki o tych samych porach, a miskę wystawiać jedynie na 20-30 minut.

Karma sucha czy mokra dla psów małych ras?
Wszystko zależy od upodobań danego psa i jego potrzeb zdrowotnych. Psy karmione suchą karmą będą na bieżąco dbały o zęby, unikając tym samym osadzania się kamienia nazębnego - tutaj należy zwrócić uwagę na wielkość granulek. W przypadku mokrej karmy zaś zadbamy o lepsze nawodnienie zwierzaka. Sprawdzi się ona również lepiej dla starszych psów, tych, które mają problemy z uzębieniem, a także dla psów z lekką nadwagą - mokry posiłek jest bowiem nawet kilka razy mniej kaloryczny od suchych krokietów.
Najlepiej jednak karmić małego psa w sposób mieszany - karmą suchą i mokrą w proporcjach 1:1. Uważajmy natomiast, aby nie mieszać pożywienia suchego z dietą BARF. Taki sposób żywienia może powodować u psa problemy żołądkowe - karma sucha trawi się bowiem znacznie dłużej niż świeżo przygotowane posiłki.
Karmienie yorkshire terriera
Podobnie jak inne psy ras mniejszych yorki często cierpią na choroby układu moczowego. Dlatego najlepszym rozwiązaniem będzie dla nich karma mokra, sprzyjająca lepszemu nawodnieniu. Zwróćmy uwagę, aby w składzie znalazły się witaminy z grupy B, żelazo, kwasy omega oraz biotyna na skórę i sierść. Duże znaczenie - szczególnie w przypadku szczeniąt - ma stosunek wapnia do fosforu w karmie dla yorka. Powinien on wynosić maksymalnie 1,6:1.
W przypadku psich alergików postawmy na karmę monobiałkową, np. z jagnięciną czy dzikiem. Wybierajmy również produkty ze zwiększoną ilością białka. Yorki bowiem to psiaki, których włosy rosną przez całe życie. A to oznacza, że nawet 30% zapotrzebowania na białko zużywają na regenerację skóry i sierści.
Karmienie maltańczyka
To niezwykle popularna, choć wymagająca i wybredna pod kątem żywienia rasa. Maltańczyki są właścicielami wrażliwych żołądków, należy więc podawać psu posiłki o wysokiej strawności, aby nie dopuścić do pojawienia się biegunek czy wzdęć. Czasem też pojawiają się alergie, np. na kurczaka czy wołowinę, co skutkować będzie koniecznością wyboru karmy suchej lub mokrej monobiałkowej.
Idealna karma dla maltańczyka:


zawiera większą ilość białka ze względu na szybki metabolizm i nieustannie rosnącą okrywę włosową u tych psów;


zapobiega tworzeniu się kamienia nazębnego: ma tu znaczenie jej forma oraz wielkość chrupek;


zapobiega nieestetycznym zaciekom pod oczami, które często wynikają z podawania psu jedzenia o słabej jakości.


A jeśli zależy Ci na śnieżnobiałej sierści u swojego psa, nie podawaj mu mokrej karmy. Może ona odbarwiać jego włosy w okolicach pyszczka. Ma to szczególne znaczenie w przypadku psów wystawowych.
Karmienie shih-tzu
Żywienie shih-tzu wiąże się nie tylko z zachowywaniem zasad dotyczących karmienia mniejszych, ale także brachycefalicznych ras. Mają one bowiem zwiększone skłonności do chorób przyzębia oraz problemów z perystaltyką jelit. Żywienia nie ułatwia również fakt, ze shih-tzu potrafią być niebywale wybredne. W ich żywieniu najlepiej sprawdzą się więc posiłki z dużą ilością aromatycznego mięsa - najlepiej w formie suchej.

Idealna karma dla shih-tzu powinna być pełna mięsa oraz zdrowych tłuszczy, dbających o odpowiednie natłuszczenie skóry. Ciągle rosnącą sierść wzmocnią takie składniki jak miedź, cynk oraz kwasy omega-3 i omega-6. W okresie wzrostu zaś zwróćmy uwagę na obecność w karmie kwasów EPA i DHA.
Psu podawajmy zwiększoną ilość białka, ale jednocześnie dzielmy dzienną porcję na kilka mniejszych posiłków. To bardzo ważne, gdyż shih-tzu mają skłonności do łakomstwa, a otyłość może prowadzić u nich do wielu chorób, a tym samym skrócenia długości ich życia.
Karmienie psów ras małych - podsumowanie
Ogromna popularność małych ras sprawiła, że coraz większą wagę przykuwamy do ich sposobu żywienia. Jeśli Twój pies jest w pełni zdrowy, dedykowana karma dla niewielkich ras sprawdzi się dla niego najlepiej. Natomiast w przypadku chorób czy alergii dobrze jest skonsultować się z weterynarzem, który poleci karmę skrojoną pod wyjątkowe potrzeby Twojego czworonoga.
"
        ["created"]=>
        string(19) "2023-07-20 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
      [1]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "12"
        ["title"]=>
        string(60) "Jak przygotować się na przyjęcie szczeniaka w swoim domu?"
        ["intro"]=>
        string(369) "
Obecność szczeniaka w domu to z jednej strony ogromna radość, ale z drugiej nowe obowiązki związane z zaspokajaniem potrzeb zwierzęcia. Dla niego samego to natomiast stresująca sytuacja, gdyż musi przystosować się do nowych warunków bytowania. Jak przygotować się do przyjęcia szczeniaka w domu? Jak przygotować wyprawkę dla szczeniaka?
"
        ["content"]=>
        string(18164) "
Legowisko dla psa
Zanim szczeniaczek na dobre zagości w naszym domu, musimy zrobić zakupy. Przede wszystkim potrzebne jest wygodne legowisko. Najlepiej położyć je w pobliżu opiekunów, czyli tam, gdzie pies będzie mógł się czuć bezpiecznie i swobodnie. Spokojny, niezakłócony sen ma ogromne znaczenie dla rozwoju szczeniaczka. Wybierając legowisko zwróćmy tylko uwagę na jego wielkość, by było dopasowane do gabarytów naszego zwierzęcia.

Sprawdź: 
		
	

		

	

		

			

			

		
		
		

			

							
			
						
			
			
						
			

				

					Promocja				
				
				

					Wyprzedaż				
				
				

					Nowość				
				
				

					Bestseller				
			
		
		
		

			
				FOTELIK SAMOCHODOWY M			
		
		
		

							
					Sfera Pupila				
				
				|
						
							
					
		
		

			
			
			
			
		
		
		

			
		
		
			

	

		

			

			

		
		
		

			

							
			
						
			
			
						
			

				

					Promocja				
				
				

					Wyprzedaż				
				
				

					Nowość				
				
				

					Bestseller				
			
		
		
		

			
				Legowisko OKSANA L 100x70 cm, kolor beżowe łapki			
		
		
		

							
					Fortis				
				
				|
						
							
					
		
		

			
			
			
			
		
		
		

			
		
		
			
	



Miski i karma dla nowego członka rodziny
Kolejne niezbędne rzeczy to oczywiście miski: na jedzenie oraz wodę. Dobrym wyborem są te podgumowane, gdyż stabilniej trzymają się podłoża i dzięki temu sprzątania po czworonogu jest zazwyczaj mniej. Nasz pupil musi mieć zawsze dostęp do świeżej wody. Warto zapytać właściciela szczeniaczka, jakie jedzenie było mu podawane, by nagła zmiana pokarmu nie wywołała dolegliwości trawiennych i dodatkowego stresu. Po upływie kilku dni można wprowadzić do diety nową karmę, pamiętając, by była ona odpowiednio dobrana do wieku zwierzęcia. Musimy pamiętać, że młode psy mają inne zapotrzebowanie na kalorie i składniki odżywcze niż dorosłe zwierzęta. Przede wszystkim karma dla szczeniaka powinna zawierać odpowiednią ilość białka. Warto także dodatkowo pamiętać o przekąskach, które zwierzę będzie mogło gryźć.

Sprawdź: miska plastikowa puppy z podstawką, yarro miska metalowa na gumie malowana, miska plastikowa wymuszająca wolne jedzenie

Higiena czworonoga
Przygotowując psią wyprawkę nie można oczywiście zapomnieć o akcesoriach służących higienie. Przede wszystkim do pielęgnacji sierści potrzebna będzie szczotka, a do czyszczenia zębów – szczoteczka. Przyda się również specjalny szampon do kąpieli.


Sprawdź: 
		
	

		

	

		

			

			

		
		
		

			

							
			
						
			
			
						
			

				

					Promocja				
				
				

					Wyprzedaż				
				
				

					Nowość				
				
				

					Bestseller				
			
		
		
		

			
				Szampon z kiwi dla psów krótkowłosych 200ml			
		
		
		

							
					Medivet				
				
				|
						
							
					
		
		

			
			
			
			
		
		
		

			
		
		
			
	


Do niezbędnych akcesoriów dla nowego szczeniaka zalicza się również smycz oraz obrożę. Dodatkowo na spacery przydadzą się specjalne woreczki na nieczystości. Pies musi od samego początku być wyprowadzany, by nauczył się czystości oraz rozpoczął proces socjalizacji. Spacery wpływają bardzo pozytywnie na zdrowie czworonoga, zapewniając mu niezbędny dla zdrowia poziom aktywności.

Sprawdź: smycz treningowa oblaskowa, be nordic obroża zaciskowa, premium szelki, smycz automatyczna, obroża nylonowa z bandamką

Zabawki dla szczeniaka
Są niezbędne, by zabić nudę, stymulować rozwój szczeniaka oraz budować głęboką więź ze swoim właścicielem. Zabawki powinny zwierzęciu towarzyszyć właściwie na każdym etapie życia. Wiek szczenięcy to czas wymiany zębów, dlatego zwierzę powinno mieć możliwość intensywnego żucia i wykonywania higieny jamy ustnej. Warto także wyposażać się w zabawki do aktywności takich jak aportowanie czy szarpanie.

Sprawdź: sznur bawełniany 15 cm, dog activity snack roll, gęś mini, zabawka dla szczeniaka babeczka, barry king ring pomarańczowy

Bezpiecznie w domu
Przygotowując się do przyjęcia czworonoga, musimy nie tylko zadbać o zaspokojenie jego potrzeb fizjologicznych, ale też przygotować nasz dom czy mieszkanie. Przede wszystkim trzeba zabezpieczyć przewody elektryczne, ostre narzędzia, substancje chemiczne i wszelkie elementy, które mogą stanowić zagrożenie dla czworonoga. Usuńmy też z pola jego widzenia cenne przedmioty, które mogłyby ulec zniszczeniu.
W ramach dbania o bezpieczeństwo i zdrowie czworonoga warto także pamiętać o regularnych wizytach u weterynarza, poddawaniu zwierzęcia niezbędnym szczepieniom oraz zakupie obroży z adresem czworonoga czyli tzw. adresówki.
Już w pierwszych dniach pobytu czworonoga w domu trzeba także zadbać o jego socjalizację. Przede wszystkim pies powinien znać granice oraz uczyć się sygnalizowania potrzeb fizjologicznych. Nowe bodźce powinny mu być dostarczane stopniowo.

Gotowi na przyjęcie szczeniaka w swoim domu
Przyjęcie zwierzęcia pod swój dach wymaga przygotowania odpowiedniej karmy, legowiska, akcesoriów do pielęgnacji, zabawy czy zestawów na spacery. Wszystkie niezbędne gadżety oraz najlepszej jakości karmę dla szczeniąt znajdziecie w naszym sklepie internetowym. Oprócz wymienionych można nabyć także transporter czy specjalne podkłady do samochodu, które ułatwią utrzymanie czystości. Bogaty i różnorodny asortyment sprawdzi się w pierwszych i kolejnych dniach pobytu szczeniaczka w domu oraz sprawi, że okres adaptacji będzie przebiegał w spokojniejszej atmosferze.



"
        ["created"]=>
        string(19) "2021-07-30 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
    }
  }
  [2]=>
  array(2) {
    ["BlogCategory"]=>
    array(2) {
      ["id"]=>
      string(1) "4"
      ["name"]=>
      string(4) "Koty"
    }
    ["Blog"]=>
    array(2) {
      [0]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "72"
        ["title"]=>
        string(70) "Sterylizacja i kastracja kota - wszystko, co warto wiedzieć o zabiegu"
        ["intro"]=>
        string(120) "
Najważniejsze informacje o kastracji i sterylizacji u kotów i kocic. Przebieg zabiegu, przygotowanie, zalety. 
"
        ["content"]=>
        string(11368) "
Kastracja to popularny zabieg pozbawiający koty płodności. Przynosi korzyści nie tylko zwierzętom, ale także ich właścicielom. Na czym dokładnie polega?
Z tego artykułu dowiesz się:


jak wygląda kastracja kota i kotki;


czym różni się kastracja od sterylizacji;


kiedy warto kastrować koty;


jak przygotować kota do zabiegu chirurgicznego;


o czym pamiętać po powrocie kota do domu;


jakie korzyści niesie ze sobą wykastrowanie kota. 



Czy warto kastrować koty?
Koty cechują się bardzo wysoką płodnością. Kotki mogą posiadać mioty nawet 3 razy w roku, przy czym jeden miot może zawierać od 2 do nawet 6 kociąt. Zwykle już w 6 miesiącu życia kotka jest zdolna do posiadania potomstwa. W takim tempie - przy braku kontroli populacji kotów - ich liczebność wzrastałaby bardzo szybko. 
I to jest jeden z głównych powodów kastracji. 
Ale nie tylko. Kastracja zapobiega również wielu kocim chorobom oraz wydłuża życie naszych mruczków. 

Kastracja a sterylizacja - czym się różnią?
W mowie potocznej przyjęło się, że kastracja i sterylizacja to pojęcia stosowane zamiennie. Często też przypisuje się sterylizacje kotkom, a kastracje kocurom. Nic bardziej mylnego! To dwa osobne pojęcia.
Zarówno u kocurów, jak i kotek może być przeprowadzony zabieg sterylizacji lub kastracji. Ten drugi jest jednak bardziej popularny. 
Kastracja jest zabiegiem, w trakcie którego lekarz weterynarii całkowicie usuwa narządy rodne zwierzęcia (organy lub gruczoły). W zależności od płci oraz rodzaju usuniętych narządów wyróżnić możemy 3 zabiegi:


orchiektomię, czyli amputację jąder u kocurów;


ovariektomię, czyli wycięcie jajników u samic;


ovariohisterektomię, czyli usunięcie jajników oraz macicy u samic. 



Sterylizacja natomiast polega jedynie na przecięciu lub podwiązaniu narządów. U kotek podwiązuje się jajowody, u samców nasieniowody. W tym przypadku hormony w kocim ciele nadal są produkowane, popęd rozrodczy i zachowania z nim związane również, fizycznie jednak nie może dojść do zapłodnienia. Dodatkowo po sterylizacji koty nadal mogą zapadać na choroby związane z narządami płciowymi. 
Kastracja eliminuje więc problemy, których sterylizacja nie jest w stanie się pozbyć.
Jak wygląda zabieg kastracji? Przebieg zabiegu
Zabieg przeprowadzany jest w pełnej narkozie i na czczo. Wcześniej konieczne jest przygotowanie kota do zabiegu, sprawdzenie jego stanu zdrowia oraz wykonanie kilku niezbędnych badań. 

Sama operacja odbywa się najczęściej rano i trwa od kilkunastu minut do około godziny, szczególnie w przypadku kotek. 
Kastracja kocura
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, podpinając kotu kroplówkę. Weterynarz usuwa sierść w okolicach jąder, które następnie wycina. Po wybudzeniu kot otrzymuje dawkę leków przeciwbólowych i tego samego dnia właściciel może odebrać go z lecznicy. 
Kastracja kotki
Weterynarz podaje kotce znieczulenie oraz zakłada wenflon dostarczający zwierzęciu niezbędne płyny. Następnie rozcina brzuch, aby uzyskać dobry dostęp do jajników i macicy. Po wycięciu zakłada na ranę szwy i wybudza kotkę, która otrzymuje następnie dawkę leków przeciwbólowych - starczającą najczęściej na kolejne 24 godziny. Niektórzy weterynarze zakładają kotu również ubranko chirurgiczne. 
Dodajmy, że zabieg kastracji kotki jest bardziej inwazyjny od kastracji kocura. Trwa dłużej i cechuje się większym skomplikowaniem. 
Jak przygotować kota do kastracji?
Najistotniejsza jest kwestia badań. Konieczna będzie wizyta kontrolna, a także zbadanie krzepliwości krwi, badanie kondycji nerek, czasem echo serca. Chodzi o wykluczenie ewentualnych chorób, które mogą doskwierać zwierzęciu. Kociak musi być zdrowy w trakcie kastracji. 
Pamiętaj również o prawidłowym żywieniu. Zabieg wykonywany jest na czczo. Kot nie powinien więc jeść do 12 godzin przez kastracją. Przez ten okres należy mu podawać jedynie wodę. 
Kiedy poddać kota kastracji?
Dawniej uważano, że każda kotka powinna urodzić co najmniej jeden miot w swoim życiu. Dziś wiemy już, że takie podejście, nie przynosi zwierzętom żadnych korzyści. Dlatego większość uważa, że koty najlepiej kastrować jak najwcześniej - od 3 do 6 miesiąca życia - tj. wtedy, gdy dany kot nie osiągnął jeszcze dojrzałości płciowej. 

Taka wczesna kastracja niesie ze sobą wiele zalet. Sprawia m.in., że rany szybciej się goją, jest mniejsze ryzyko pojawienia się nowotworu listwy mlecznej oraz eliminujemy nawyk oznaczania terenu moczem przez kocury, który pojawia się dopiero po okresie osiągnięcia dojrzałości płciowej. 
Ile kosztuje kastracja kota?
Cena różni się w zależności od miasta, wykorzystanych leków czy rodzaju znieczulenia. Tańsza od kastracji będzie także sterylizacja, której koszt mieści się w granicach 100-200 zł. Kastracja kocura obciąży nasz budżet na poziomie 150-300 zł, a kastracja kotki od 250 zł do nawet 700 zł. 
Kot po kastracji - o czym pamiętać?
Po zabiegu kot będzie ospały, może mieć również problemy z koncentracją. Zapewnijmy mu więc bezpieczne miejsce, a legowisko połóżmy na podłodze - tak, aby kociak nie musiał skakać, aby się do niego dostać. Warto też zapewnić mu ciepły kąt - po narkozie temperatura jego ciała się zmniejsza. 
Po kastracji istotne jest również karmienie. Poczekajmy, aż kot kompletnie się wybudzi, a następnie dozujmy mu karmę w niewielkich dawkach. Ważna jest zmiana profilu żywienia. Ze względu na zmienioną gospodarkę hormonalną koci apetyt wzrasta, co może przyczynić się do pojawienia otyłości. Zaleca się więc zmniejszenie wielkości posiłku lub przejście na karmę dla wykastrowanych kotów. 
Zalety i wady kastracji
Kastracja niesie ze sobą wiele zalet. Przede wszystkim zapobiega niekontrolowanemu rozmnażaniu się kotów, ogranicza choroby i wydłuża czas życia zwierząt. 
A dodatkowo:


eliminuje ryzyko problemów z narządami rodnymi u kotek, takich jak ropomacicze, nowotwory czy torbiele;


obniża poziom agresji u kotów; 


sprawia, że koty zmniejszają swoje terytorium;


ogranicza ucieczki kotów i walki między nimi;


eliminuje pojawianie się rui u kocicy oraz objawów z nią związanych;


zmniejsza stres u kotów;


niweluje problem związany ze znaczeniem terenu przez kocury. 



Kastracja, zmieniając gospodarkę hormonalną kotów, wpływa również na ich zachowania. Po zabiegu koty mogą stać się ospałe i bardziej leniwe. Pojawia się też tendencja do otyłości oraz chorób układu moczowego. Dlatego tak istotne po kastracji staje się odpowiednie żywienie mruczków, np. karmą o obniżonej kaloryczności. 
Zobacz też: Jak często karmić kota?
Podsumowanie
Kastracja i sterylizacja to bezpieczne zabiegi, które nie tylko zapobiegają rozmnażaniu kotów, ale także pozytywnie wpływają na kocie zdrowie i samopoczucie. Ze względu na więcej korzyści, to kastracja wykonywana jest częściej. W dodatku to jedyny trwały sposób, aby zapobiec pojawieniu się niechcianych kocich miotów w przyszłości.
"
        ["created"]=>
        string(19) "2024-03-29 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
      [1]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "58"
        ["title"]=>
        string(40) "Koci katar - ile trwa? Objawy i leczenie"
        ["intro"]=>
        string(158) "
Koci katar to niezwykle groźne dla kotów schorzenie. Czym się charakteryzuje? Jak przeprowadzić leczenie, aby kot wyszedł z tego cały i zdrowy? 
"
        ["content"]=>
        string(9526) "
Koci katar, czyli zakażenie górnych dróg oddechowych kotów to choroba zakaźna, bardzo niebezpieczna dla naszych mruczków. Jego objawy zależą od typu wirusa, którym zaraził się nasz pupil. Niezależnie jednak od przyczyny, nie należy bagatelizować objawów kociej grypy. Jak rozpoznać koci katar? I w jaki sposób go leczyć, aby nie dopuścić do powikłań zagrażających życiu kota? Sprawdźmy!
W tym artykule dowiesz się:
    • jakie wirusy mogą wywołać u kotów koci katar;
    • czy koci katar jest niebezpieczny dla ludzi;
    • jak wygląda leczenie;
    • czy można zabezpieczyć kota przed kocią grypą;
    • jakie powikłania może wywołać nieleczony katar koci. 

Przyczyny kociego kataru
Do zakażenia kocim katarem dochodzi na skutek kontaktu kota z jednym z dwóch wirusów: FHV (herpeswirus kotów) oraz FCV (kaliciwirus kotów). Każdy z nich daje nieco inny przebieg i objawy choroby. Jednak oba patogeny cechują się niezwykłą odpornością - w sprzyjającym środowisku potrafią żyć nawet miesiącami. Dodatkowo w przypadku herpeswirusa istnieje duże prawdopodobieństwo, że kot do końca swojego życia będzie nosicielem tych zarazków. 
Wirusy kociego kataru przenoszą się niezwykle szybko. Stąd choroba górnych dróg oddechowych sieje największe spustoszenie w dużych skupiskach, np. hodowlach czy schroniskach. Kocim katarem zazwyczaj inne koty zarażają się przez wspólne miski dla kotów, kuwety, a także wzajemne wylizywanie sierści. Często też wirus przenosi się na ludzkich rękach czy ubraniach. 
Warto wiedzieć, że ludzie, psy i inne zwierzęta nie mogą się zarazić kocim katarem. To choroba, która dotyczy jedynie zwierząt z rodziny kotowatych. Chorują na nią również dzikie koty, np. lwy. Inne gatunki mogą zarazić się dopiero w przypadku infekcji bakteryjnej, będącej powikłaniem po kocim katarze. 

Jakie koty są najbardziej narażone za zakażenie?
Na koci katar narażone są wszystkie koty - również te szczepione. Jednak w niektórych przypadkach objawy kataru są na tyle intensywne, że stanowią niebezpieczeństwo dla  zdrowia. Najgorzej przechodzą koci katar:
    • kocięta do 12 tygodnia życia ze względu na brak wykształconej własnej odporności;
    • koci seniorzy;
    • mruczki cierpiące na choroby przewlekłe i alergie;
    • zwierzaki, które narażone są na ciągły stres. 
Jak wyglądają objawy kociego kataru?
Objawy kociej grypy znacznie różnią się typowego schorzenia u ludzi. Kot kicha, ale dodatkowo pojawia się u niego wydzielina z nosa, owrzodzenie jamy ustnej (głównie języka), gorączka oraz zapalenie spojówek. Koci katar ma również wpływ na apetyt zwierzęcia. Na skutek nadżerek w kocim pyszczku pupil często odmawia jedzenia - konieczne jest wówczas karmienie go płynnym lub półpłynnym pokarmem, aby cokolwiek zjadł. 
Gdy kot ma koci katar staje się smutny, osłabiony i traci na wadze. Ropny wypływ z oczu utrudnia mu widzenie, kociak więc często mruży oczy - czasem nawet nie może ich otwierać. Widać również, że oddycha przez usta. Pojawia się też kaszel oraz ślinienie się pianą. 

Do najczęstszych objawów kociego kataru należą więc:
    • kichanie i wydzielina z nosa;
    • zaczerwienione oczy i ropna wydzielina;
    • gorączka;
    • nadmierne ślinienie się;
    • apatyczność i bezsenność;
    • trudności w oddychaniu;
    • kaszel. 

Ile trwa koci katar?
Objawy klinicznego kociego kataru w większości przypadku znikają po maksymalnie 2 tygodniach. Nie da się jednak w 100% przewidzieć czasu trwania objawów kociej grypy. Potwierdzony przez lekarza weterynarii koci katar w formie przewlekłej może trwać latami i ujawniać się jedynie w okresach zmniejszonej odporności u kota. 
Jak leczyć koci katar?
Zastanawiasz się, jak wygląda leczenie kociego kataru? Infekcje górnych dróg oddechowych są bardzo niebezpieczne dla mruczków, nie wolno więc ich bagatelizować. Chory kot wymaga profesjonalnej opieki weterynaryjnej, a także pełnego zaangażowania swoich opiekunów. Nieleczony koci katar może bowiem prowadzić do wielu niebezpiecznych powikłań, do których zaliczają się m.in.:
    • zapalenie płuc, migdałków czy dziąseł;
    • utrata wzroku;
    • usunięcie gałek ocznych u kota;
    • poronienia w przypadku zakażonych samic;
    • śmierć. 
Dodajmy, że samo leczenie kociego kataru trwa nawet do kilku tygodni - w zależności od zwierzęcia i etapu choroby. Ale u większości zdrowych kotów ujawnia się jedynie w łagodnej formie. 

Leczenie kociego kataru u lekarza weterynarii
W większości przypadków leczenie kociego kataru opiera się na poprawie odporności kota oraz podawaniu mu leków przeciwzapalnych, takich jak witamina C, beta glukan czy elektrolity z potasem podawane dożylnie. Na tym etapie rezygnuje się z antybiotyków. W przypadku zakażenia kocim katarem weterynarz zaleca również krople nawilżające do oczu, a także probiotyki, które mają pomóc kotu zwalczyć infekcję.  
"Nawet po wyleczeniu kociego kataru kot nie uzyskuje pełnej odporności. Badania pokazują, że w przypadku wirusa FHV nawet 80% mruczków jest nosicielami zarazków dożywotnio"
Natomiast leczenie poważnych stanów kociego kataru skupia się na na antybiotykoterapii. Aby wyleczyć koci katar konieczny jest dobór odpowiedniego preparatu - w zależności od konkretnej bakterii wywołującej powikłanie. Najczęściej zakażenie bakteryjne wywołuje chlamydia oraz mykoplazma. Na tym etapie istotne jest również leczenie objawowe. Konieczne może być podawanie kroplówek - zwłaszcza jeśli kot nie chce sam jeść. 

Jak radzić sobie z kocim katarem domowymi sposobami? 
Po pierwsze i najważniejsze: nie zajmujemy się leczeniem kociego kataru na własną rękę - konieczna jest wizyta u weterynarza. Jeśli kot ma katar, Twoim zadaniem jest jedynie zapewnienie mu jak najlepszych warunków do wyzdrowienia. Kluczowe jest łagodzenie objawów choroby poprzez podawanie mruczkowi dużej ilości płynów, regularne usuwanie wydzieliny, a także dbanie o wysoką wilgotność powietrza - ułatwiającą usuwanie wydzieliny. 
Wielu właścicieli zastanawia się również, w jaki sposób i jak często karmić swojego kota. Podczas kataru kot może bowiem odmówić jedzenia ze względu na nadżerki i owrzodzenia warg. Pomocna będzie wówczas odpowiednia karma weterynaryjna dla kota, rozdrabnianie pokarmu, a nawet podawanie go w postaci płynnej. W zaawansowanych przypadkach konieczne jest odżywianie pozajelitowe, tj. w formie kroplówek dla kota. 
Nie dopuszczajmy również do rozwoju kociego kataru u innych mruczków. Wirusy FHV i FCV są niezwykle zaraźliwe, chore zwierzę należy więc odizolować od innych kotów, a w przypadku wtórnego zakażenia bakteryjnego również od innych zwierząt w domu i dzieci. Poza tym zadbajmy o bezpieczeństwo naszego kota - obniżmy jego poziom stresu w trakcie choroby i okazujmy mu wiele czułości. 
Profilaktyka kociej kataru - co musisz wiedzieć?
Lepiej zapobiegać niż leczyć. Zaszczepienie mruczka przeciwko kociemu katarowi sprawia, że zwiększa się jego odporność na patogeny wywołujące tę chorobę. Choć nie zapewnia ono pełnej ochrony przed wirusami, skutecznie zmniejsza ryzyko wystąpienia kociego kataru, a także łagodzi przebieg choroby. 
Pierwsze szczepienie wykonujemy u kociąt w 8 tygodniu życia, kolejne w 12 tygodniu. Następnie pamiętajmy o szczepieniach przypominających, przeprowadzanych maksymalnie co 2 lata. 
Katar koci - tytułem podsumowania
Koci katar znacznie osłabia organizm Twojego pupila. Nieleczony prowadzi do ciężkich powikłań: utraty wzroku, a nawet śmierci. Dlatego, gdy Twojego mruczka atakuje koci katar, działaj szybko. Odwiedź swojego weterynarza i zaopiekuj się swoim zwierzakiem, najlepiej jak tylko potrafisz. 
"
        ["created"]=>
        string(19) "2023-01-03 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
    }
  }
  [3]=>
  array(2) {
    ["BlogCategory"]=>
    array(2) {
      ["id"]=>
      string(1) "9"
      ["name"]=>
      string(10) "Rasy psów"
    }
    ["Blog"]=>
    array(2) {
      [0]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "73"
        ["title"]=>
        string(65) "Najlepsze rasy psów do mieszkania w bloku - którą wybrać?"
        ["intro"]=>
        string(127) "
Wskazówki, jak wybrać idealnego psa do bloku dla aktywnych, osób spokojnych oraz rodzin z dziećmi. Przegląd 12 ras.
"
        ["content"]=>
        string(14162) "
Wszystkie czworonogi potrzebują regularnej dawki ruchu i stymulacji umysłowej. Nie wszystkie jednak muszą mieszkać w dużym domu z ogrodem. Wiele ras świetnie odnajdzie się na niewielkiej przestrzeni, nawet tej 30 metrowej. I wbrew pozorom nie muszą to być tylko małe psiaki.
W tym artykule dowiesz się:


na jakie psie cechy zwrócić uwagę, decydując się na wybór psiego kompana do małego mieszkania;


jakie rasy sprawdzą się dla osób aktywnych, a jakie dla domatorów; 


czy duże psiaki odnajdą się na niewielkiej przestrzeni. 



Idealny pies do bloku - jaki powinien być?
Mitem jest, że do życia w bloku nadaje się każdy mały piesek. Wiele ras o niewielkich rozmiarach to ruchliwe i niezwykle szczekliwe psiaki, które średnio odnajdą się na małej przestrzeni, a do tego staną się uciążliwe dla sąsiadów. Kryterium wielkości nie powinno więc odgrywać kluczowej roli przy tego typu wyborze. Co więc powinno? 
Przyjrzyj się osobowości i potrzebom poszczególnych ras. Pies, który bez problemu odnajdzie się w bloku, powinien cechować się spokojem, nie szczekać zbyt dużo oraz dobrze radzić sobie z samotnością, zwłaszcza gdy sporo czasu będziesz spędzał poza domem. Istotna jest także potrzeba ruchu. Ważne, aby wybrać psa, który będzie pasował do Twojego stylu życia. Inna rasa sprawdzi się dla domatorów, jeszcze inna dla osób bardzo aktywnych, seniorów czy rodzin z dziećmi. 
Pamiętaj, że pies stanie się Twoim towarzyszem  - jego potrzeby powinny więc być spójne z Twoimi.
Jest jeszcze jeden istotny element, na który warto zwrócić uwagę - usytuowanie mieszkania i jego wielkość. Duże psy - nawet te spokojne - potrzebują większego legowiska, a to może po prostu nie zmieścić się w małej kawalerce. Nie decyduj się również na duże rasy, jeśli mieszkasz wysoko, a w bloku nie ma windy. Takie psy często dopada dysplazja stawów biodrowych. Nie będą więc mogły samodzielnie wchodzić po schodach, co oznacza, że będzie trzeba je wnosić.

Małe rasy psów do bloku dla domatorów
Istnieje wiele ras małych psów, dla których niewielki metraż mieszkania nie będzie problemem. Poniżej kilka z nich. 
Maltańczyk
To bardzo popularna rasa, do tego spokojna i prosta w wychowaniu. Maltańczyki to wesołe, bardzo zżyte z opiekunami psiaki, które potrzebują uwagi i czułości. Nie sprawdzą się dla osób, których ciągle nie ma w domu. Potrzebują średniej dawki aktywności - może to być zarówno długi spacer, jak i psie sporty. 
Warto wiedzieć, że przedstawiciele tej rasy wymagają pracochłonnej pielęgnacji - codziennego czesania, wizyt u fryzjera czy przemywania oczu. To może więc niektórych odstraszyć.

Pekińczyk
Idealny partner dla osób starszych oraz indywidualistów. Pekińczyk jest niezależny, a dom z ogrodem nie jest jego największym marzeniem. To domator, który najbardziej ceni sobie towarzystwo jednego opiekuna, do którego mógłby się przytulać non stop. Średnio radzi sobie z dziećmi, nie wykazuje się cierpliwością w odniesieniu do ich zabaw. Woli spokój i życie na własnych zasadach. Będzie za to idealnym kompanem dla indywidualistów.
Chihuahua
Niewielki pies z ogromnym charakterem. Uparty, temperamentny i hałaśliwy. Nadaje się do bloku, ale wymaga ułożenia, aby nie szczekał na każdym kroku. Poza tym to przyjazny, skupiający na sobie uwagę psiak o wielkim sercu. Nie potrzebuje dużej ilości ruchu, choć świetnie odnajdzie się nawet w kilku psich sportach. 

Zobacz też: Jak karmić psy ras małych? 
Rasy psów do mieszkania w bloku dla aktywnych
Jeśli lubisz spędzać czas na świeżym powietrzu i szukasz psiego towarzysza, który dotrzyma Ci w tym kroku, poniższe propozycje z pewnością przypadną Ci do gustu. 
Jack Russell Terrier
To bardzo, bardzo inteligentne psiaki, ale też niesamowicie aktywne. Nieodpowiednio wychowane będą sprawiały problemy w bloku, potrzebują bowiem naprawdę sporej dawki ruchu. Przyda im się również stymulacja mentalna. 
Jednak wybiegane staną się idealnymi psimi partnerami nawet do niewielkiego mieszkania. Warto jednak wiedzieć, że jack russell terrier to indywidualista, nie dogada się więc z innymi zwierzętami. Zaakceptuje za to starsze dzieci, które nie będą wchodziły mu na głowę.
Beagle
Żywiołowy, przyjazny, czasem uparty i niezależny jak kot. Beagle to pies myśliwski, który potrzebuje sporej dawki ruchu oraz stymulacji umysłowej. Sprawdzą się dla niego długie spacery oraz zabawy węchowe w domu, aby nie nudził się i nie niszczył mebli. 
Jest bardzo towarzyski, uwielbia kontakt zarówno z dorosłymi, jak i dziećmi. Jednocześnie nie lubi być sam, nie nadaje się więc dla osób, które częściej przebywają poza domem niż w domu.
Corgi
To z pewnością psy o nietypowej budowie. Jednak niech nie zmylą Cię ich krótkie nóżki. Corgi potrzebują sporej dawki ruchu i regularnego szkolenia. Są niezwykle inteligentne, zabawne i naprawdę tolerancyjne. Mocno przywiązują się do swoich właścicieli i uwielbiają dzieci. 
Niestety szybko się nudzą i nie znoszą samotności. Pozostawione same sobie mogą nabawić się lęku separacyjnego. 
Najlepsze psy do małego mieszkania
Wspominaliśmy wcześniej, że w wyborze konkretnej rasy spore znaczenie ma wielkość mieszkania. Poniżej więc psiaki, które odnajdą się nawet na naprawdę małej przestrzeni. 
Cavalier king charles spaniel
Mały psiak o wielkim sercu. Cavalier king charles spaniel to przyjazny, cierpliwy i bystry kompan praktycznie dla każdego. Łatwo dostosowuje się do osoby, z którą mieszka. Sprawdzi się więc zarówno dla osób aktywnych, jak i domatorów. To również idealna rasa dla początkujących. 
Psiaki nie mają w sobie cienia agresji, są chętne do zabaw i tolerancyjne nawet w przypadku innych zwierząt. 

Buldog francuski
Można powiedzieć, że to wprost idealny mały pies do mieszkania. Buldogi są spokojne, cierpliwe i praktycznie nie szczekają. Ze względu na swoją specyficzną budowę nie wymagają długich spacerów. Jedyne czego potrzebują to opiekuna, który będzie obok przez większość czasu. 
Ta rasa psów uwielbia się bawić, również z dziećmi, stanie się więc idealnym kompanem dla rodzin. 
Mops
Mopsy są wrażliwe, zabawne i towarzyskie. Podobnie jak buldogi francuskie psy tej rasy świetnie sprawdzą się do bloku, nie wymagają bowiem dużej dawki ruchu, są opanowane i za dużo nie szczekają. Nie ma w nich ani grama agresji, wobec obcych są raczej ufne i przyjacielskie. 
To typowe kanapowce, które lubią wygody. Dogadają się z innymi zwierzętami oraz małymi dziećmi. Jednak ze względu na to, że bardzo przywiązują się do swojego opiekuna, nie należy pozostawiać ich zbyt długo w samotności. 
Czy duże psy nadają się do mieszkania w bloku?
Wielu z nas sądzi, że duże rasy wymagają wielkiego domu z ogrodem i sporej dawki ruchu. Prawda jednak leży po środku. Niektóre rasy faktycznie lepiej poradzą sobie na większej przestrzeni. Ale istnieje kilka psiaków, które - jeśli zapewni im się odpowiednią porcję aktywności - ze spokojem odnajdą się w praktycznie każdym mieszkaniu. Oto 3 z nich. 
Dog niemiecki
Te psiaki mają nie tylko ogromne rozmiary, ale i ogromne serce. To niezwykle uczuciowe czworonogi, które lubią pokazywać swoje emocje właścicielom. Nie potrzebują domu z ogrodem, kochają leżenie na kanapie, rzadko szczekają. Ale wymagają codziennych regularnych spacerów.
Warto pamiętać, że tak jak inne duże rasy dogi niemieckie mają skłonności do dysplazji stawów biodrowych. Nie decydujmy się więc na takiego psa, jeśli mieszkanie znajduje się wysoko w bloku bez windy. 
Greyhound
To chart, ale ze specyficznymi potrzebami. W porównaniu do swoich charcich braci nie potrzebuje on aż tak dużej dawki ruchu, wystarczy mu jeden długi spacer. Świetnie odnajdzie się w mieszkaniu, gdzie będzie miał swój własny, intymny kąt.
Jest spokojny, cierpliwy, bardzo przyjazny i szybko się uczy. Ma za to silny instynkt łowiecki, dla wielu właścicieli może więc stanowić wyzwanie na spacerach. Co ciekawe, jest to nieliczna rasa, która nie zapada na dysplazję stawów biodrowych. 
Golden retriever
Tej rasy nie trzeba nikomu przedstawiać. Goldeny są przyjazne, energiczne, chętne do zabawy i kochające dzieci. Psy świetnie odnajdą się w bloku, jeśli zapewnimy im długie i wyczerpujące spacery, skupione na aportowaniu czy pływaniu. W dodatku to rasa bardzo prosta w szkoleniu, idealna również dla osób początkujących. 
Najlepsze rasy psów do bloku - podsumowanie
Wybór psa do bloku stanowi wyzwanie dla każdego przyszłego właściciela czworonoga. Pamiętaj, że największe znaczenie ma osobowość psiaka. Pod tym względem w mieszkaniu świetnie odnajdą się również kundelki ze schroniska, które podobno kochają najmocniej, a do tego są już przyzwyczajone do życia na mniejszej przestrzeni. 
"
        ["created"]=>
        string(19) "2024-04-02 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
      [1]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "49"
        ["title"]=>
        string(53) "Charcik włoski - żywiołowy wrażliwiec (opis rasy)"
        ["intro"]=>
        string(165) "
Charcik włoski to rasa dla osób aktywnych, uwielbiających spędzać czas ze swoim pupilem. Jest łagodny i niezwykle żywiołowy. Co warto o nim wiedzieć?
"
        ["content"]=>
        string(11388) "
Ogromna ilość czułości, chodzenie za właścicielem krok w krok i delikatność - to zalety posiadania charcika włoskiego w swoim domu. Ten niepozornej budowy pies jest niezwykle żywiołowy i radosny. Nie sposób przejść obok niego obojętnie. Co to za rasa? Jakie cechy charakteru mają charciki włoskie? Ile kosztuje charcik włoski? I dlaczego ten mały psiak stał się tak popularną rasą psów? 

Charakter i umiejętności charcika włoskiego
Osobowość psa charcika włoskiego znacznie wyróżnia się wśród innych chartów. Pomimo sporej niezależności, te psiaki uwielbiają kontakt ze swoim właścicielem. Kochają zabawy i przytulanie na kanapie czy w łóżku. Dają buziaki i zawsze będą w zasięgu Twojego wzroku. Z tego powodu raczej nie poleca się zostawiać ich samych w domu - mogą narobić sporych szkód. Życie w samotności nie jest im pisane. Dlatego przed wyborem charcika włoskiego zastanów się, czy takie relacje z pupilem Ci odpowiadają. 
Te pełne energii charciki włoskie to psy myśliwskie, które potrzebują sporej ilości ruchu na świeżym powietrzu. Nie wystarczą im 20 minutowe spacery. Warto także odwiedzać z nimi psie parki, aby mogły one spędzić czas w towarzystwie innych charcików włoskich. Te psiaki świetnie dogadują się z innymi przedstawicielami swojej rasy, a także innych zwierząt podobnej wielkości, np. kotów czy królików. Charcik włoski może natomiast obawiać się psów dużych ras - zwyczajnie mogą mu one zrobić krzywdę. 
Charcik włoskie zdecydowanie są psami łagodnymi, wrażliwymi i delikatnymi. W domu praktycznie nie szczekają, są też niezwykle czyste i nie śmierdzą jak na klasycznego psa przystało. Pamiętać należy jednak, że posiadanie charcika włoskiego to spory obowiązek. Przyszły właściciel musi dokładnie zapoznać się z potrzebami tej rasy. Nie jest to bowiem psi kanapowiec, ale 100% pies myśliwski, który uwielbia gonienie za zwierzyną. 

Jak wygląda charcik włoski? 
Sylwetka charcika włoskiego jest smukła i szczupła. Jednak pomimo delikatnego wyglądu charcik to istny wariat. Wszędzie go pełno, uwielbia biegać po domu i skakać po szafkach. Ma duże uszy, długą wąską głowę i opadający zad. Charakterystyczny jest również ogon, cienki i uniesiony ku górze oraz sierść. Charcik włoski ma sierść krótką, przylegającą do ciała i bez podszerstka. Brzuszek zwykle jest goły. Z tego powodu pies ma problem zimą, a nawet późnym latem - trzęsie się z zimna i ostro protestuje, nie chcąc wychodzić na spacery.
Charcik włoski należy do grupy chartów, jest jednak ich najmniejszym przedstawicielem. W kłębie charcik włoski osiąga od 32- 38 cm, a do tego waży niespełna 5 kg. Jednak dzięki temu, że to jedna z najstarszych ras psów, długość życia charcika zaskakuje. Te psiaki potrafią żyć w pełnym zdrowiu nawet 15 lat. 
Włoski charcik posiada ubarwienie czarne, srebrne, płowe i błękitne - po prostu jednolite. Spotykamy też charciki włoskie z białymi znaczeniami, ale dopuszczalne są one jedynie na klatce piersiowej i palcach. 

Szkolenie. Czego spodziewać się po charciku?
Zarówno psy, jak i suki charcika włoskiego potrzebują ogromnej ilości cierpliwości i miłości w trakcie szkolenia. Z pewnością nie jest to rasa psa, która jest w 100% posłuszna swojemu człowiekowi. Właściciel charcika włoskiego wie, że ten psiak przeprowadza własne kalkulacje na temat komend otrzymywanych od właściciela. Bywa więc niezależny, choć nie zdarza się to zbyt często. I choć charcik włoski potrafi niebywale szybko przyswajać nowe sztuczki, to szybko nudzi się w trakcie nauki. Treningi warto więc urozmaicać i przeprowadzać je w formie krótkich sesji. 
Jeszcze większej ilości uwagi i cierpliwości wymaga szczenię charcika włoskiego. Zresztą już od wczesnych lat życia konieczna jest prawidłowa socjalizacja psa, aby nie był on nadmiernie bojaźliwy, a także posłuszny opiekunowi. Najważniejszą komendą jest tutaj przywoływanie. Pamiętajmy, że charcik włoski to pies myśliwski. Podatny jest więc na ucieczki w lesie - za wiewiórką, zającem czy innym szybko ruszającym się obiektem. 
Ciężko też oduczyć psa spania w łóżku z właścicielem. Charcik włoski uwielbia towarzystwo człowieka, nie będzie więc rozumiał, dlaczego nie chcemy dzielić z nim tak ważne sfery życia jak sen. Jeśli więc nie chcemy charcika w swoim łóżku, szkolenie rozpocznijmy najwcześniej jak to możliwe. Poza tym możemy uczyć charcika włoskiego wielu sztuczek - to bardzo bystre i skupione na swoim człowieku czworonogi.
Pies rasy charcik włoski lubi również podróżowanie samochodem - i świetnie sprawdzi się jako kompan nawet na dłuższych wycieczkach. 

Zdrowie psa rasy charcik włoski
Charciki włoskie żyją długo - nie ma co do tego wątpliwości. Właściciel charcika musi jednak liczyć się z tym, że w związku z niską gęstością kości te psiaki narażone są na złamania łapek oraz ogonów.  I wystarczy do tego chwila nieuwagi. Na szczęście większość charcików włoskich nie doświadcza tych nieprzyjemności. Częściej też łamane są ogony niż łapki, np. na skutek zbyt silnego uderzania nimi o szafkę w trakcie machania. 
Choroby, na które może zapadać charcik włoski to:
    • choroby oczu, np. zanik siatkówki;
    • problemy z uzębieniem, w tym odsłonięte szyjki zębowe i kamień nazębny;
    • padaczka. 
Ile ruchu potrzebuje ten niepozorny psiak?
Charcik włoski potrzebuje sporej ilości ruchu. Nie musi jednak mieszkać w domu z ogrodem. Jeśli zapewnimy mu wyjścia do psiego parku lub lasu na długiej smyczy, będzie zachwycony. Dzięki temu charcik włoski zachowa na długi czas pełne zdrowie fizyczne i psychiczne. Jednak ze względu na budowę tych psów charcik powinien unikać zbyt długich spacerów. Świetnie za to sprawdzi się w takich sportach jak agility czy coursing. 

Charcik włoski pielęgnacja
Pielęgnacja charcików włoskich jest prosta. Krótka sierść psa i suki charcika włoskiego wymaga jedynie regularnego wyczesywania przy pomocy gumowej rękawicy.  Aby włos psa był cały czas błyszczący włoski, charcik potrzebuje również regularnego masażu i przecierania sierści wilgotną szmatką po spacerze. Warto wiedzieć też, że charcik włoski praktycznie nie linieje, nie ma bowiem podszerstka. 

Żywienie charcików
Ten delikatnego wyglądu charcik bywa niejadkiem. Może odmówić jedzenia, ciężko też znosi przestawianie się z jednej karmy na drugą. Najlepiej sprawdzi się profesjonalna karma dla małych psów o dużej aktywności fizycznej, z dużą ilością smakowitego i łatwo przyswajalnego białka oraz dieta BARF, która musi być jednak dobrze skrojona pod te aktywne psiaki. 

Dla kogo ta rasa sprawdzi się najlepiej?
Psy oraz suki charcika włoskiego nadają się zarówno do mieszkania w bloku, jak i w domu z ogrodem. NIe poleca się ich natomiast dla rodzin z małymi dziećmi, a także do domu z dużym psem. Charciki włoskie odnajdą się za to u boku:
    • osoby starszej;
    • singla;
    • rodzin z większymi dziećmi;
    • par.  
Zanim kupisz charcika włoskiego, dokładnie sprawdź więc, czy to rasa dla Ciebie. Choć charciki włoskie doskonale przystosowują się do warunków, w których przyjdzie im żyć, to aby mieć psa tej rasy, musisz mu zapewnić solidną dawkę ruchu. I jeszcze większą dawkę czułości. 
Dodatkowo utrzymanie charcika włoskiego kosztuje. I nie mamy tu na myśli tylko karmy, bo ta popularna rasa psów ma często problemy z jedzeniem, ale z akcesoriami dla tego malucha. W przypadku charcików włoskich musimy liczyć się z dodatkowym wyposażeniem, takim jak ubranka dla psa na jesień i zimę czy też długie linki treningowe, aby nauczyć psa komendy "do mnie". 
Z pewnością psy oraz suki rasy charcik to psy dla początkujących właścicieli. Są proste w prowadzeniu, łagodne i wrażliwe. Szybko się uczą i praktycznie nie szczekają. Musisz jednak dobrze przygotować się na przyjęcie szczeniaka w swoim domu. Młode psy rasy charcik włoski potrzebują sporej ilości czasu, aby przyzwyczaić się do nowego miejsca. I aby nauczyć się posłuszeństwa. 

Historia charcika włoskiego
Charcik włoski pochodzi bez wątpienia z czasów starożytnych. Psy o budowie charcika włoskiego znaleziono m.in. w grobowcu królowej Herneit w Egipcie pochodzącym z 5000 p.n.e. Popularne były również w Mezopotamii, Rzymie oraz Grecji. Na początku charcik włoski wykorzystywany był do polowań na małą zwierzynę, np. zające. Z czasem pojawił się na dworach arystokracji, gdzie objął rolę pieska do towarzystwa. 
Charcik włoski niemal wyginął w trakcie Rewolucji Francuskiej. Tę rasę psów udało się na szczęście odbudować w latach 40. Najbardziej popularne były we Włoszech - stąd też wzięła się nazwa rasy charcik, która funkcjonuje do dziś. Do 1902 roku należały one do grupy psów karłowatych, stąd często pojawia się mylne określenie: charcik włoski miniaturka. W Polsce pierwsze hodowle rozpoczęły się w latach 60. 


"
        ["created"]=>
        string(19) "2022-09-21 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
    }
  }
  [4]=>
  array(2) {
    ["BlogCategory"]=>
    array(2) {
      ["id"]=>
      string(2) "10"
      ["name"]=>
      string(10) "Psy porady"
    }
    ["Blog"]=>
    array(2) {
      [0]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "60"
        ["title"]=>
        string(41) "Adopcja psa ze schroniska - krok po kroku"
        ["intro"]=>
        string(157) "
Wszystko, co warto wiedzieć o adopcji psa ze schroniska: procedury adopcyjne, wybór psa, zalety i wady adopcji, koszty i czas trwania. Zapraszamy! 
"
        ["content"]=>
        string(11083) "
Psy adoptowane kochają bardziej, ale też nieco inaczej niż te rasowe, które są z nami od wieku szczenięcego. Dlatego adopcja psa powinna być dobrze przemyślana, a wybór psa ze schroniska poprzedzony dokładną analizą i szczerymi odpowiedziami na kilka istotnych pytań. Jedno jest jednak pewne - warto adoptować. Psie życie dzięki takim gestom może nabrać barw. A my zyskamy wspaniałego i wiernego przyjaciela. Jak się do tego przygotować? Proces jest skomplikowany, ale o wszystkim Ci opowiemy. 
Z tego artykułu dowiesz się:
    • ile trwa adopcja psa;
    • jak wygląda procedura w przypadku adopcji czworonoga;
    • ile kosztuje adopcja psa ze schroniska;
    • jak przygotować się na przyjęcie nowego pupila;
    • jakie zalety i wady ma adopcja psa;
    • na czym polega adopcja wirtualna psa.

Dlaczego warto adoptować psa ze schroniska?
Według Głównego Lekarza Weterynarii w 2020 roku w schroniskach w Polsce przebywało około 130 00 bezdomnych zwierząt, w tym prawie 100 000 psiaków. Trafiają tam zwierzęta niechciane, te które trudno utrzymać oraz psiaki z problemami behawioralnymi. Są to jednocześnie psy z ogromnym sercem, które potrzebują nowego domu. Uznaje się też, że są one bardziej wdzięczne i kochające od tych kupowanych w hodowli. 
Czytaj również: Skąd wziąć psa: schronisko czy hodowla?
Przygarnięcie czworonoga ze schroniska wymaga jednak dużej odpowiedzialności. Czasami psy adoptowane sprawiają trochę więcej kłopotów behawioralnych, takich jak agresja lękowa, lęk separacyjny czy problemy zdrowotne. Z pewnością życie nowego opiekuna psa zmieni się o 180 stopni i trzeba wziąć to pod uwagę. Konieczny jest czas i sporo cierpliwości, potrzebne są także finanse i odpowiednia ilość miejsca dla nowego członka rodziny. 
Adopcja wirtualna psa

Jeśli z jakiś powodów nie możesz zdecydować się na klasyczną adopcję, możesz wesprzeć wybranego psa na odległość. Wirtualna adopcja psa wiąże się z comiesięcznym finansowaniem podstawowych potrzeb czworonoga. Dzięki temu można "przygarnąć" zarówno małego, dużego psa czy psiego seniora. To prosty sposób, aby chociaż w niewielkim stopniu odmienić schroniskowe psie życie. 
Jak wygląda adopcja psa? Procedura 
Nie da się przyjść do schroniska i zabrać ze sobą psa od ręki. Wbrew pozorom adopcja psa to proces skomplikowany. I dobrze. Konieczność zapoznania się z procedurą adopcji zwierząt, która jest bardzo restrykcyjna w przypadku psów, sprawia, że na ten krok decydują się osoby, które faktycznie są w stanie dać psu nowy dom - bez oddania go z powrotem za kilka miesięcy. 

Adoptować możemy psa przebywającego w schronisku, w domu tymczasowym lub będącym podopiecznym fundacji. A ile trwa adopcja psa? Proces ten jest długi i zakończyć może się nawet po kilku tygodniach. Zobacz, jak to wygląda. 

Ankieta przedadopcyjna
Rozpoczęcie procedury adopcyjnej psa zaczyna się od wypełnienia ankiety przedadopcyjnej składającej się z kilkunastu pytań. Należą do nich m.in.:
    • Czy stać Cię na utrzymanie psa"
    • Czy masz dzieci?
    • Co zrobisz z psem w trakcie urlopu?
    • Ile masz czasu na zajmowanie się psem?
    • Jaki jest stosunek innych domowników do psa?
Decyzja o adopcji psa podejmowana jest na podstawie wypełnionej ankiety przez pracownika schroniska oraz osobę, u której przebywa pies w domu tymczasowym (jeśli taka sytuacja ma miejsce). Następnie wydawana jest decyzja pozytywna lub negatywna. Warto dodać, że wiele schronisk zastrzega sobie prawo do odmowy bez podawania przyczyny. 
Odmowa adopcji wynika często z poniższych sytuacji:
    • nowy opiekun nie jest w stanie zapewnić psu odpowiednich warunków, np. chciałbyś dużego psa, ale wynajmujesz mały pokój;
    • przeszłość psa sprawia, że wymaga on odpowiedzialnego opiekuna, a Ty nie miałeś wcześniej doświadczenia z psami;
    • nowy opiekun zwierzęcia ma dzieci, których pies nie akceptuje;
    • opiekuna psa nie stać na utrzymanie przyszłego zwierzaka, np. ze względów zdrowotnych. 

Dobór psa i wizyty
Pracownicy schroniska na podstawie ankiety pomagają w wyborze odpowiedniego psa. Ustalany jest termin spotkania, aby obie strony mogły się poznać i spędzić ze sobą trochę czasu. W celu wyboru psa pasującego do nowego opiekuna bierze się pod uwagę wiele czynników, takich jak jego charakter, historia czy potrzeby. Niektóre psy świetnie sprawdzą się dla początkujących właścicieli, inne potrzebują doświadczonych opiekunów. Przed ostateczną adopcją psa wymagane jest również sprawdzenie domu, do którego pies ma trafić. 
A do tego często konieczne są spacery - zwykle przynajmniej 2 spacery przedadopcyjne. W pierwszych dniach pies może czuć się nieswojo z nowym opiekunem - potrzebuje on więc czasu na przyzwyczajenie się do niego. Dzięki takim aktywnościom możesz wiele dowiedzieć się o swoim nowym przyjacielu. Przed decyzją o adopcji psa sprawdź więc, jak psiak chodzi na smyczy i czy tworzy się między wami nić porozumienia. 

Podpisanie umowy adopcyjnej psa
Adopcja ze schroniska psa kończy się podpisaniem umowy adopcyjnej. W dniu adopcji nowy opiekun ma możliwość zabrania psa do domu. Osoba adoptująca psa powinna mieć już przygotowaną całą psią wyprawkę. Czasem schronisko zapewnia zapas karmy na rok oraz dodatkową pomoc. Uiszczana jest również opłata, która zależy od konkretnego psa. 
Wydawane psy są zaszczepione i w większości wykastrowane. Jeśli tak nie jest, nowy właściciel jest zobowiązany do poniesienia takiego kosztu. 

Po adopcji
Wydanie psa ze schroniska nowym opiekunom, nie kończy procesu. Po adopcji psa ustala się dodatkowe obowiązki opiekuna, takie jak np. dostarczanie zdjęć psa w nowym domu. Konieczne są również wizyty kontrolne pracowników schroniska. A czasami psy adoptowane z nowymi opiekunami mają możliwość skorzystania z jednorazowej porady behawiorysty. 
Ile kosztuje adopcja psa?
Wysokość opłaty zależy od miejsca adopcji psa oraz jego wieku. Zwykle zapłacimy od 20 zł za szczeniaka i nawet 200 zł za dorosłego psa. W przypadku niewysterylizowanych suczek właściciel ma obowiązek pokryć koszty zabiegu. Dodatkowo więcej zapłacimy za psa rasowego przebywającego w schronisku. Niektóre schroniska oraz fundację nie wymagają jednak opłaty i oddają zwierzaki za darmo. 

 
Warto też zdać sobie sprawę z kosztów utrzymania psa, w tym karmy, zabawek, opieki weterynaryjnej czy fryzjera. Koszty utrzymania dużego psa czy psa seniora będą większe niż w przypadku zdrowego młodego małego psa - i należy to wziąć pod uwagę przy adopcji.  
Jak przygotować się do adopcji danego psa?
Przed rozpoczęciem adopcji psa warto dokładnie zapoznać się z wymaganiami danego schroniska. Już na tym etapie - w celu wyboru psa - możesz przejrzeć listę podopiecznych w placówce. Istotne jest nie tylko to, czy dany psiak nam się podoba, ale też to, jaki pies ma charakter, jaki jest jego poziom aktywności czy historia. Weźmy również pod uwagę, że zachowania psa mogą różnić się w zależności od miejsca, w którym przebywa. W nowym domu czworonóg może stać się bardziej niespokojny, potrzebuje bowiem czasu na oswojenie się z nowym miejscem. 

Po adopcji zwierzęcia daj mu czas na zaadaptowanie się. W pierwszych dniach nie szukaj kontaktu na siłę. Czasami psy potrzebują więcej czasu, aby nawiązać z nami relacje, inne natomiast od razu zaczną wskakiwać na łóżko. Dobrze, jeśli po dotarciu do domu, pozwolisz psu zapoznać się z nowym miejscem - obwąchiwanie i sprawdzanie kątów będzie normalnym zachowaniem. Nagradzaj każda pozytywną reakcję wobec Ciebie, przydadzą się więc przysmaki dla psa oraz pochwały słowne. 
Możesz także zastosować inne podejście. Przed powrotem do domu zabierz psa na długi spacer i pozwól mu poznać okolicę. To go uspokoi i ułatwi mu adaptację. Psiaki często potrzebują maksymalnie kilku dni na przystosowanie się. 
A dodatkowo:
    • nie zmieniaj gwałtownie diety psa, przez jakiś czas konieczna będzie karma dla psa, którą psiak karmiony był w schronisku;
    • od razu ustal, jakie zachowania psa są akceptowalne, a jakie nie, trzymaj się ich codziennie;
    • nie zapraszaj gości przez pierwsze 2-3 dni od adopcji, daj psu czas na adaptację.
Zwróć uwagę również na wiek swojego psa. Opieka nad psim seniorem wymaga sporo cierpliwości, ale psiaki są zwykle spokojniejsze. Jeśli zdecydujesz się na adopcję dorosłego psa, masz pewność, że potrafi on już wykonywać jakieś komendy, ale niektóre zachowania trudno u niego zmienić. Szczeniak z kolei potrzebuje od właściciela sporej ilości czasu na wychowanie, ale od początku mamy wpływ na to, jak będzie się zachowywał. 
Czytaj również: Jak przygotować się na przyjęcie szczeniaka w swoim domu?
Przygarnięcie psa ze schroniska - podsumowanie
Przygarniecie do nowego domu psa ze schroniska to spora odpowiedzialność. Stąd w procesie adopcji psa mogą brać udział jedynie osoby pełnoletnie. Decyzja o adopcji zwierzęcia powinna być przemyślana, a sam pupil dopasowany do trybu życia i możliwości nowego właściciela. Właściciele schroniska dokładnie sprawdzają nowych potencjalnych opiekunów, ale też wspierają ich w wyborze psa oraz jego wychowaniu. Tak czy siak - warto adoptować! 
"
        ["created"]=>
        string(19) "2023-01-19 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
      [1]=>
      array(6) {
        ["id"]=>
        string(2) "59"
        ["title"]=>
        string(54) "Wilczy pazur u psa - czym jest? Czy trzeba go usuwać?"
        ["intro"]=>
        string(157) "
Wilczy pazur, czyli ostroga u większości psów nie pełni żadnej funkcji. Czym jest? Kiedy się pojawia? I czy może stanowić zagrożenie dla psa?
"
        ["content"]=>
        string(10053) "
Większość psów ma 18 palców - po pięć palców na przednich i cztery na tylnich łapach. Niektóre psy mają jednak o 2 pazury więcej. Nazywamy je wilczymi pazurami. Są przydatne u psów pracujących, ale u tych domowych nie pełnią żadnej funkcji. Skąd się wzięły i czy trzeba je usuwać? 
Z tego artykułu dowiesz się:
    • u jakich ras występują wilcze pazury;
    • gdzie się znajdują na psiej łapie;
    • czy są psu potrzebne wilcze pazury;
    • jak niegdyś wilczy pazur pomagał psom w poruszaniu;
    • czy i kiedy powinny zostać usunięte;
    • w jaki sposób je pielęgnować, aby nie stanowiły dla psa zagrożenia.

Czym jest i po co psu wilczy pazur? 
Wilcze pazury, inaczej nazywane ostrogami, znajdują się na tylnych łapach psa. Umiejscowione są po wewnętrznej stronie psiej nogi, nieco wyżej od pozostałych pazurów. W trakcie chodzenia nie dotykają bezpośrednio podłoża, nie pełnią więc żadnej funkcji. Jednak te dodatkowe palce wspierały psich przodków w poruszaniu się. W jaki sposób?
Dzięki wilczym pazurom przodkowie współczesnych psów łatwiej się wspinały i pokonywały przeszkody. Psowate opierały swój ciężar na wszystkich pięciu palcach tylnych łap - czuły się więc bardziej pewnie na nierównym terenie,  a wilczy pazur zapewniał im dodatkową przyczepność. Jednak z czasem psy zaczęły częściej chodzić i biegać niż skakać. Obecność wilczego pazura straciła więc na znaczeniu. Dziś większości ras do sprawnego poruszania się wystarczą cztery palce na tylnych łapach i pięć na przednich - psy opierają bowiem swój ciężar tylko na palcach. Ale wilczy pazur przetrwał i nadal od czasu do czasu się pojawia. I my, jako właściciele psów, powinniśmy zwrócić na niego szczególną uwagę. 
„Wilczy pazur całkowicie stracił na znaczeniu u współczesnych psów domowych, nadal jednak korzystają z niego niektóre rasy pracujące”
Dodajmy, że piąty pazur na przedniej nodze też nazywany jest wilczym pazurem. Występuje on u większości ras psów i jest całkiem przydatny. Posiadanie przedniego wilczego pazura znacznie ułatwia czworonogom trzymanie kości czy patyków, a w przypadku ras arktycznych pazur ma pomagać w chwytaniu lodu, gdy psiaki muszą się wydostać z przerębla. Czasem jednak i on jest usuwany u hodowców na wczesnym etapie życia psiaka. 
Jak zbudowany jest wilczy pazur?
Pazury wilcze zbudowane są bardzo podobnie do klasycznych psich paznokci. W zależności od rasy mogą być jednak przymocowane bezpośrednio do kości lub wisieć luźno na skórze. U wszystkich czworonogów wilczy pazur ma jednak naczynia krwionośne, jeśli więc ulegnie uszkodzeniu, sprawi psiakowi ból. Warto również wspomnieć, że wilczy pazur występuje również w wersji podwójnej - zarówno na tylnich, jak i przednich łapach psów. 
Obecność dodatkowych wilczych pazurów nie utrudnia ani nie ułatwia czworonogom funkcjonowania. Niestety przez ich lokalizację, a tym samym brak styczności z podłożem, pazury te nie ścierają się same. Rosną więc w niekontrolowany sposób.
Jakie psy mają wilczy pazur?
Wszystkie psy mają pazury dodatkowe na przednich łapach. Ale tylko nieliczne posiadają wilczy pazur z tyłu. Nie ma tu znaczenia rasa, choć u niektórych przedstawicieli, ten dodatkowy paznokieć pojawia się znacznie częściej. U niektórych psów pojawiają się funkcjonalne wilcze pazury. Zwykle są to przedstawiciele dużych i pracujących ras. 
Zgodnie z wzorcem rasy, wilcze pazury psa występują u:
    • pirenejskiego psa górskiego (ich obecność związana jest z pracą w trudnym terenie, posiadają one jeden dodatkowy pazur z tyłu i dwa z przodu);
    • owczarka francuskiego: baucerona oraz briarda (posiadają kostny wilczy pazur) ;
    • bernardynów (jest to prawdopodobnie pozostałość po psach szukających ludzi w śniegu, jest tolerowany u tej rasy, gdy nie przeszkadza);
    • owczarek kataloński (posiadają kostne podwójne wilcze pazury);
    • islandzki szpic pasterski (pożądane podwójne wilcze pazury na tylnich kończynach).

Funkcja wilczych pazurów u powyższych ras jest jasna - pomagają one w poruszaniu. Wszystkie psy posiadające wykształcony w pełni wilczy pazur, poruszają się krótkim kłusem. 
U niektórych ras takich jak np. charcik włoski, york czy bokser posiadanie wilczego pazura uznawane jest za wadę dyskwalifikującą w standardzie rasy. Podobnie u wielu psów wystawowych wilcze pazury to wada i należy je usuwać. 
Usuwanie wilczego pazura - czy to konieczność?
Usunięcie wilczego pazura nie jest konieczne we wszystkich przypadkach. Najczęściej usuwa się je w sytuacji, gdy wilcze pazury traktowane są jako wada we wzorcu rasy lub też przeszkadzają psu w codziennym życiu. Jeśli zaś nie stanowią dla psa zagrożenia, nie decydujmy się na skrócenie wilczego pazura - po co dodawać naszemu psu dodatkowego stresu?
Wilczy pazur wymaga usunięcia w szczególnych przypadkach, tj. gdy mamy do czynienia z :
- naderwanym wilczym pazurem: to ogromny ból dla psiaka, zwłaszcza gdy naruszona została tkanka i nerw w środku paznokcia; 
- wrośniętym wilczym pazurem, gdy pazury przerastają, zawijają się w formę rogalika i potrafią wbić się w opuszkę, co powoduje infekcje i krwawienie. 
Pamiętajmy jednak, że pozostawienie wilczego pazura wiąże się z odpowiednią pielęgnacją i regularnym skracaniem. 

Kiedy i jak usunąć wilczy pazur?
Zabieg usuwania pazura powinniśmy przeprowadzać u psa w wieku szczenięcym. Psie łapy szybciej się wtedy zagoją, a samo usuwanie wilczego pazura może odbywać się w znieczuleniu miejscowym. Jest też bezpieczniejsze, a okres rekonwalescencji znacznie krótszy - trwa jedynie kilka dni. 
Natomiast zabiegi usunięcia wilczych pazurów u dorosłych psów wymagają już pełnej narkozy. Najlepiej połączyć ten zabieg wraz z zabiegiem kastracji lub sterylizacji psiaka. Warto pamiętać, że czas gojenia jest znacznie dłuższy. Wynosi do 14 dni i w tym czasie należy zapewnić psu dodatkową ochronę na tylnych łapach. 
Pielęgnacja wilczego pazura - co warto wiedzieć?
Obcinanie pazurów wilczych nie różni się od standardowej pielęgnacji psich łap. Warto jednak zwrócić uwagę na regularność. Zwykle pazury psa ścierają się same, ale nie dzieje się to w przypadku dodatkowego pazura - ze względu na jego lokalizację. Wilczy pazur przycinaj więc przynajmniej raz na dwa tygodnie - w zależności od tempa jego wzrostu. W trakcie zabiegu - aby odstresować swojego pupila - warto zaserwować mu przysmaki dla psów, które nauczą go posłuszeństwa w tym trudnym okresie. 
Pamiętaj, aby przycinać pazury ostrożnie, tj. w taki sposób, aby nie uszkodzić nerwu, ale jednocześnie nie pozostawić zbyt długiej długości paznokcia. Wykorzystaj do tego profesjonalny przycinak. Jeśli natomiast obawiasz się, że zrobisz swojemu psu krzywdę, udaj się na pierwszy taki zabieg do weterynarza. Unikaj sytuacji przerośniętych paznokci. Jeśli wilczy pazur przeszkadza psu, będzie on smutny i osowiały. Może też powodować wszelkiego rodzaju infekcje. 
Piąty pazur u psa - podsumowanie
Właściciele psa z wilczym pazurem muszą zwrócić na niego szczególną uwagę. Choć w większości przypadków nie jest on niebezpieczny, czasem może sprawiać psu ból i wówczas trzeba go usunąć. W przypadku psów pracujących wilcze pazury są zapisane w standardzie rasy - tym psom przycinamy pazury regularnie, podobnie u psów domowych, u których dodatkowy piąty pazur nie stanowi zagrożenia. Tylko uszkodzenie wilczego pazura jest podstawą do jego usunięcia u weterynarza. Często decydują się na ten zabieg również właściciele psów rasowych. 
"
        ["created"]=>
        string(19) "2023-01-18 00:00:00"
        ["logo_alt"]=>
        NULL
      }
    }
  }
}
			

---

---

---

---

---